Hikayem bu kadar kısa değil aslında.En sevdiğim adam tarafından 'şişman' olduğu gerekçesiyle terkedildim.Sonra karşıma çıkan ilk adama öyle sıkı sarıldım ki...Her neyse.O da terketti.Nefret ederek benden gitti hem de.Belki şişman olduğum için,belki hiç sevmediği için...Üniversitede 3.yılımdayım.Yaşadığım derin bunalımlar sonucu hiç ders veremedim.Ailem beni sever ama hiçbir zaman ne yaşadığımı anlamaz,bilmez.Küçük yaşlardan beri "ayı,duba,çirkin,dana" gibi lakaplarım oldu.Üzülmedim onlara,hep güzel olduğumu düşündüm ta ki yakın zamana kadar.Son adamın gidişi öyle bir koydu ki,ağzını dolu dolu söylemesi nefretini içimi öyle acıttı ki kendimden nefret ettim.Ben kimseye bu kadar büyük bir kötülük yapmamıştım ya aldım suçumu üzerime yine de.Benden hemen sonra gittiği 38 beden kızlara baktım.Neyim eksikti ? İçim acıdı.Okul hayatıma baktım.Elimde kocaman bir 0 vardı.Neye tutanacağım ki derken kendime tutunmam gerektiğini öğrendim.Bir yemin ettim.Hayatımdaki herşeyin üzerine yemin ettim.Çok zayıflayacak,hepsinden teker teker intikam alacak,okuldaki başarım ile de herkesin gözünü dolduracaktım.120 kiloya kadar çıkmış hantal bedenimden kurtulmak kolay(?),okulda başarı da gelir ama bütün bu yapacaklarım kalbimin kırıklarını iyileştirecek mi,bilmiyorum.Bir daha kimseye güvenecek miyim,bilmiyorum.Başaracak mıyım,evet.Ben başarırken yanımda olup,beni okumak isterseniz ben buralarda hikayemi anlatıyor olacağım.Merhaba.
